Kerstkaarten tekst van Ioannes

Wintertraan

Ze huilde
tot de tranen
kil bevroren.

Om dode vissen
en het lege bos;
om doffe kinderogen
aan een dorre borst

Om doden zonder reden
en akkers zonder oogst
om land dat gaat verdrinken
nu wind en zeeën zijn ontheemd.

Ze huilde
tot de tranen
kil bevroren,

leek van zilver
in de winterzon.

Maar nu de dagen lengen
en het water wast,
werpen dieren jongen
loopt het lover toch weer uit.

En haar tranen
stil bewogen

kruipen
naar de aarde.
Omdat zij ons verdraagt.

Ingezonden door: Ioannes

kerstkaarten tekst van Ioannes